Telefoontje (deel 2)
zaterdag 23 januari 2010
door Jaap B
O, je dacht dat de pastoor dat boek wel mooi zou vinden? Hij had het zeker al?
Ja, maar daar gaat het niet om. Hij vond het geweldig wat ik had gedaan. Hij bedankte me en niet zo’n klein beetje ook. Hij vond het werkelijk fantastisch! Maar hij zou het terugbrengen, dat boek, vanwege die persoonlijke opdracht die vader voorin had geschreven. Maar wat ie tussen de pagina’s had gevonden, dat hield ie natuurlijk. Dat briefje van duizend was een geschenk uit de hemel, zei de pastoor. Hij vond ook nog dat ik het zo origineel en kies had ‘verpakt’, zoals hij het noemde.
Wat?
Vader had zonder iets te zeggen een briefje van duizend gulden in dat boek gestopt. Tenminste, bij mij. En er nooit wat van gezegd. Misschien is ie het op den duur vergeten, hoewel, je weet hoe-ie was.
En de andere jongens dan?
Ik heb ze nog niet gebeld, jij bent de eerste, maar ik heb nooit wat over een briefje van duizend gehoord. Niemand heeft er kennelijk ooit in dat boek gekeken, maar ik ga ze bellen. Heb jij dat boek nog?
Wacht even…,
zei ik, ik zoek het op…
Ik keek langs de boekenrijen op de planken van de kast en vond het eerder dan ik verwachtte. Ik liet de bladzijden tussen mijn vingers waaieren en... ik moest even slikken.
Ja hoor, shit, er zit bij mij ook een briefje van duizend gulden in. Jees, wat erg! Shit. Wat moet ik nou doen? Een extra bloemetje op zijn graf leggen, een paar kaarsjes opsteken als ik ooit nog eens in de kerk kom? Oh shit!
Weet je wat ík erg vind,
zei Tom, hoe zou vader zich die twaalf jaar dat hij nog leefde, hebben gevoeld telkens als hij aan ons vroeg hoe we het boek vonden..., het beste wat ik heb
zoals hij het noemde en dat méénde hij. En hoe hij dan de smoesjes moest aanhoren, waarvan hij wíst dat het leugens waren en dat niemand zich interesseerde voor zijn geloof en opvattingen. Want ik denk dat geen van ons hem ooit heeft bedankt voor die duizend gulden.
Ja, en dan wist-ie natuurlijk genoeg. Oh, wat erg, oh shit!
Nou,
zei Tom, ik ga de anderen bellen. Ajuus.
En hing op.
Ik legde het boek op tafel en liep langzaam terug naar de keuken.
De koffie was bijna net zo koud geworden als ik me voelde...
3 reacties
^^ deel 1 deed me al denken aan de uitspraak die wel eens gedaan is over Ulysses, dat als je een cheque van €100 achterin doet, niemand deze ooit zal innen omdat ze zover niet geraken.
Athena, die uitspraak van Ulysses is nieuw voor me. Hij heeft mijn verhaal zeker gelezen :-)
Erg mooi. Ik kan het waarderen! Nu deel 1 lezen haha