Telefoontje (deel 1)
woensdag 20 januari 2010
door Jaap B
Terwijl de kat op het aanrecht lag uit te rusten van zijn nachtelijke omzwervingen, en ik de verse koffie net had ingeschonken, ging de telefoon. Ik gooide vlug nog even een suikerklontje bij de koffie, maande de kat rustig te blijven liggen tussen de vaat van de vorige dag en liep naar de huiskamer. Ik nam op en luisterde. Het was Tom, mijn broer. Altijd leuk als hij belt, hij is mij het liefst van al mijn vijf broers.
Na de gebruikelijke vraagjes over vrouw en kinderen, kwam hij terzake.
Hij klonk lichtelijk onthutst.
Jaap,
zo begon hij, ik moet je wat vertellen. Kun jij je nog herinneren hoe vader ons alle zes eens een keer een boek heeft gegeven van bisschop Gijsen? Het heette ‘Zekerheid en Vrede’ en had als ondertitel ‘katholiek geloofsboek’.
Vaag,
zei ik, dat je dat nog weet, hoezo?
Nou, hij gaf het toen hij 83 jaar werd. We kregen dat boek op zijn verjaardag. Op de eerste bladzijde heeft hij er toen een opdracht in geschreven.
O, dat kan best,
zei ik, dat herinner ik me niet meer. Ik moest niks van die Gijsen hebben, dus dat boek was aan mij niet besteed. Maar voor vader moet het een rib uit zijn lijf zijn geweest, zes boeken weggeven, terwijl hij het toch al niet breed had.
Mijn broer zei, een beetje smalend: Nou, je weet niet half. Maar wacht, ik heb dat boek hier en ik zal je voorlezen wat vader schreef. Daar komt-ie. ‘Op deze dag wil ik graag het beste wat ik heb aan mijn kinderen doorgeven. PS. Stop het niet te ver weg! 26 augustus 1979. Vader.’ Dat stond erin. En Moeder schreef ook háár naam erbij.
Ja, vader was katholieker dan de Paus,
zei ik. en hij kon het maar moeilijk verkroppen dat wij niet zo fanatiek waren als hij. Eerlijk gezegd heb ik dat boek dus nooit gelezen.
Nee,
zei Tom, ik ben ook nooit verder gekomen dan die eerste bladzijde. Maar dat heb ik vader nooit verteld. Hij vroeg mij wel eens hoe ik het vond, en ja, toen zal ik wel een of andere smoes hebben gemaakt. ‘Mooi’ of ‘interessant’ of zoiets, dat weet ik niet meer.
Ja, nou je het zegt, hij heeft er mij ook wel eens naar gevraagd,
herinnerde ik me. Maar wat is er nou mee, met dat boek?
vroeg ik.
Dat wilde ik je juist vertellen,
zei Tom. Vorige week was ik de boekenkast aan het opruimen, een beetje ruimte aan het maken en zo en toen kwam ik dat boek tegen. Dat heb ik dus maar weggegeven. Aan de pastoor hier. Ja, wat moet ik ermee. Het staat al bijna dertig jaar in de kast. En ik dacht dat de pastoor het wel mooi zou vinden.
(volgende keer het slot)
4 reacties
We wachten weer in spanning af Jaap.
Ik denk dat ik weet waar het heengaat.. Maar ik zeg niks :) Ben benieuwd!
Het opbouwen van spanning, de lezer achterlaten met honger naar meer,...Jaap heeft het in de vingers. Ik had gehoopt vandaag deel 2 te kunnen lezen.
Idem hier Frank