Treesje (deel 1)
woensdag 23 december 2009
door Jaap B
Eenentwintig jaar was ik en nog maar net uit dienst, toen ik haar ontmoette op een feestje bij de buren. Donkerblond en met een eigenzinnig plukje haar op d'r voorhoofd, dat zich niet in model liet kammen. Ogen die je vasthielden en je peilden tot in je binnenste. Tenminste, zo overkwam mij dat. Toen ze mij in mijn ogen keek, was ik verloren. Zo maar, ineens, en dat was wederzijds. Ze liep op me af en zei: Zullen we dansen, liefje?
en vanaf dat moment was er geen feestje meer, geen buren, alleen wij tweeën. We dansten, zoenden, praatten en kusten, dronken en ja, misschien dronken we iets teveel, maar hét gebeurde zomaar, zonder dat we erop uit waren, zelfs zonder dat we er erg in hadden. Het was mijn eerste keer, want ik was streng gelovig opgevoed en beschouwde hét als het meest zondige wat je kon doen. Het was voorlopig ook de laatste keer, want ik kwam er achter dat zij van een ander geloof was. Nooit heeft een principe mij zoveel pijn gedaan als toen; twee geloven op een kussen, daar slaapt de duivel tussen, zei mijn moeder en met bloedend hart wees ik haar af.
Dat was eenentwintig maart, het begin van de lente. Op 19 december kreeg zij een kind, een dochtertje. Niemand wist wie de vader was. Zelfs haar vader, die een timmermanswerkplaats had, en haar moeder wisten het niet. Maar ik wist het! En ik zag mijn dochtertje opgroeien, zonder dat ik iets kon zeggen, ik was gek op haar en hield het voor me. Treesje heette ze en ze zag er zo lief uit. Altijd als ik haar zag, zwaaide ik naar haar en dan zwaaide ze terug met haar kleine handje, waarvan ze de vingertjes open en dicht deed. Ze heeft nooit geweten wie die vriendelijke man was, maar misschien heeft ze het gevoeld, ik weet het niet en ik zal er ook nooit achter komen.
De jaren gingen voorbij en Treesje groeide op. Vaak zag ik haar spelen in de grote tuin van haar grootouders, want haar moeder bleef bij haar ouders wonen. De tuin werd overschaduwd door een reusachtige spar, die nog geplant was door de betovergrootvader van Treesje. De boom stond in de hoek van de tuin, juist aan de straat. Zo groot was hij geworden, en zo machtig, dat de takken over de straat hingen. Treesje was gek op die boom. Zomers zat zij in de schaduw van de takken te spelen met haar poppen en toen zij vijf jaar was klom zij er voor het eerst in. Daar zat zij dan, op een lage tak, en mijmerde en keek over de straat uit, een klein nietig poppetje in de brede armen van de spar. Als zij opstond en aangekleed was, liep zij altijd even naar buiten om goeiemorgen, Boom
te zeggen, en dan probeerde zij haar kleine armpjes om de machtige stam heen te slaan en legde haar wangetje tegen de ruwe bast. Haar armpjes kwamen ternauwernood op de helft en zo stond zij dan enkele ogenblikken als een levend kruis tegen haar vriendje aan. Als zij 's avonds naar bed ging, keek zij nog even door het raam naar haar boom en zei stilletjes welterusten, Boom
voor zij ging slapen.
(morgen deel 2)